ریشه سیاسی ترورها چیست؟

به گزارش بوشهرنیوز- شهید محسن فخری‌زاده آخرین قربانی ترور توسط دشمنان خبیث و شیطانی بود، اما به راستی ریشه ترور فرزندان این مرز و بوم چیست و به تعبیری چه چیزی به قاتلان این جرات را می‌دهد؟

ما نمی‌توانیم ابعاد سیاسی این ترور را در نظر نگیریم. ریشۀ سیاسیِ این ترور، پالس‌هایی از ضعف است که از داخل کشور، به دشمنان داده می‌شود.

این پالس‌های ضعف، به‌طور عمده، از زمان فتنۀ۸۸ شروع شد؛ وقتی یک جریان سیاسی توانست اختلاف سهمگینِ سیاسی و تفرقۀ عمیقی در جامعه ایجاد کند، آن‌وقت بود که دشمن دید می‌تواند ضربه بزند.

الان که می‌دانیم این مذاکره هیچ فایده‌ای ندارد، وقتی برخی از سیاستمداران پالسِ مذاکره می‌فرستند، این یعنی اعلام ضعف. وقتی این اعلام ضعف-آن‌هم بعد از سخنان رهبری مطرح می‌شود- این یعنی ما آسیب‌پذیر هستیم و شما می‌توانید ما را بزنید، و آنها هم می‌زنند و تأمل نمی‌کنند.

اخیراً رهبری فرمودند که مذاکره برای ما فایده‌ای نداشته است، اما بلافاصله فردای آن روز، رئیس‌جمهور مملکت می‌گوید «ما برای مذاکره آماده‌ایم!» این یعنی یک اختلاف بد، که موجب اعلام ضعف کشور هست.

فرق اختلاف خوب و بد چیست؟ اختلاف خوب برای جامعه، مفید است، مثلاً اینکه اختلاف نظر داشته باشیم در شیوۀ رسیدن به اقتصاد مقاومتی و حل مشکلات یا اختلاف بر سرِ راه‌های تحقق مقاومت بهتر در برابر دشمن داشته باشیم.

اما اختلاف بر سر تسلیم‌ شدن یا مقاومت‌کردن، یک اختلاف بد و اختلاف شکننده است.

این اختلافاتی که برخی از سیاسیون ما ابراز می‌کنند، واقعاً نابودکنندۀ سرمایۀ کشور است. انگار آنچه ما تاکنون، از اقتدار جمع کرده‌ایم؛ با خون شهیدان و با زحمت‌هایی که کشیده شده، اینها را می‌خواهند یک‌شبه به باد بدهند.

اینکه سیاسیون یک ملتی بعد از برخورد خبیثانۀ آمریکا در مذاکره، باز هم تقاضای مذاکره با آمریکا بکنند، این ملت را می‌شود نابود کرد؛ یعنی از نظر دشمن این‌طور است. اینکه یک ملتی سخن رهبرش را که دارد عقلانی برخورد می‌کند، در حد رئیس‌جمهور و وزیر خارجه، زیر پا بگذارند، مملکت در معرض خطر قرار می‌گیرد.

ضربه‌هایی که دشمن می‌زند، ناشی از عدم انسجام درونی ما است، دشمن وقتی درون ما تفرقه ببیند، ضربه می‌زند. انسجام درونی در درجۀ اول، توسط سرخط‌های سیاسی، شکسته می‌شود یا ایجاد می‌شود.

مهم نیست چه دولتی سرِ کار باشد، مهم این است که در کشور ما اختلافات بد و عدم انسجام درونی، نشانۀ اعلام ضعف در مقابل دشمن است و برخی از این اختلافات دلالت بر این دارد که جریان‌های سیاسی‌ای هستند که می‌خواهند کوتاه بیایند؛ مثل اتفاقی که در فتنۀ ۸۸ افتاد.

اگر انسجام درونی‌مان از بین برود لطمه می‌خوریم و اگر در مقابل دشمنان‌ انسجام داشته باشیم، دشمنان ما نمی‌توانند به ما ضربه بزنند، آنها هم برای ضربه زدن، حساب و کتاب دارند و سود و زیان خودشان را حساب می‌کنند که بزنند یا نزنند. آنها وقتی تفرقه را درون ما ببینند، می‌زنند.

بعد از شهادت این شهید عزیز هم دوباره بوی تفرقه آمد، یک عده‌ای گفتند که ایشان شهید هسته‌ای بوده و یک عده‌ای گفته‌اند که «نه؛ شهید هسته‌ای نبوده است!» حالا شما از این انکار، چه چیزی به‌دست می‌آورید؟!

انسجام درونی در درجۀ اول، توسط سرخط‌های سیاسی، شکسته می‌شود یا ایجاد می‌شود. وقتی در ارتباط با حساس‌ترین مسائل کشور در مقابل دشمنان، دو حرف از کشور بیرون بیاید، انسجام درونی از بین رفته است؛ کسی که این را نفهمد، الفبای سیاست را نمی‌فهمد.

در ماجرای صفین، معاویه وقتی توانست بر لشکر علی(ع) غلبه پیدا کند که یک شقاق و اختلافی را بین لشکریان علی(ع) مشاهده کرد. جریان قرآن سرِ نیزه گرفتن، جریان فرعی بود، جریان اصلی سخنرانی اشعث در بین لشکریان علی(ع) بود که علیه مقاومت، سخنرانی کرد و تردید را در دلِ لشکر انداخت!

نباید سیاستمداران ما نقش اشعث را در کشور ما بازی کنند که متأسفانه بعضاً این کار را می‌کنند و مدام دارند به اردوگاه دشمن، پالس می‌فرستند. این شهادت‌ها و ضربه‌هایی که می‌خوریم، نتیجۀ همین است.

انتهای پیام/