جناب اردوغان، در هر دو صورت باخته‌ای/اقوام ایران، تار و پود ایران را تشکیل می‌دهند

به گزارش بوشهرنیوز- اردوغان روز گذشته در باکو با خواندن اشعاری، نسبت به تفرقه میان اقوام ایرانی و نسبت به ایجاد اختلاف میان ایران و آذربایجان دامن زد.

به راستی آیا جناب اردوغان چرا این شعر را خواند، او یا تاریخ نخوانده است یا قصد دارد تاریخ را تحریف کند که در هر دو نظر باخت و رسوایی از آنِ جناب اردوغان است.

اقوام ایرانی، ترک، لر، فارس، کرد، بلوچ و عرب، همه و همه یک کشور و ملت را تشکیل می‌دهند و این اقوام تار و پود این کشور هستند و در راه وطن خون می‌دهند.

اردوغان باید دست از تلاش برای ایجاد فاصله میان برادری ایران و آذربایجان بردارد، این برادری خونی و دینی قرن‌هاست که پابرجاست و هر روز مستحکم‌تر می‌شود.

دستگاه دیپلماسی نیز به جد این موضوع را پیگیری و گزارش آن را به مردم ارائه کند. شایسته است که این پیگیری همراه با جدیت، اقتدار و از موضع قدرت باشد.

محمد ایمانی در مطلبی آورده است که اردوغان با رویای نو عثمانی، می خواست در سوریه و عراق مرتکب سیاست غلطی بشود اما نتوانست. او در توهم احیای امپراتوری عثمانی بود که ناگهان دید کودتا گران فرش زیر پایش را کشیده اند. و اگر حمایت ایران نبود، ابقای او و دولتش بسیار دشوار می شد.

او اما به جای قدرشناسی از حمایت ایران، دوباره توهم زده و این بار در باکو، شعری را که در ایران، در باره جدایی جمهوری آذربایجان از ایران بزرگ خوانده می شود، بر عکس خوانده است!

شعر و شاعری مبتنی بر خرد و حکمت، بسیار ارجمند است. اما یک سیاستمدار، وقتی به شعر خواندنِ پس و پیش و تا به تا می افتد، خبر از ورشکستگی خویش می دهد.

اردوغان با وجود لفاظی علیه اسرائیل، در ماجرای فتنه انگیزی در سوریه و عراق، در خدمت نقشه “صهیونیسم مسیحی” عمل کرد؛ اما از همان ها، در کودتای پنج سال قبل خنجر خورد.

با این وجود، گویا او هنوز عبرت نگرفته، که در فتنه انگیزی صهیونیسم مسیحی در منطقه قفقاز، باز هم پذیرفته نقش پادویی را ایفا کند. او بلا تردید، نتیجه این بلاهت و خوش رقصی را خواهد دید؛ همچنان که صدام و محمد مُرسی، هر کدام به نوعی، نتیجه خوش رقصی های شان را دیدند و چشیدند.

مرُسی هم که از نظر اخوانی بودن به اردوغان نزدیک بود، توهم زد و ضمن مقابله جویی با جبهه مقاومت (به رهبری ایران،)، به دشمنان ملت های مسلمان اعتماد کرد؛ تا آن که در اثر کودتا به زیر کشیده شد و در غربت زندان، در تنهایی مُرد. بدون هیچ سر و صدایی در دنیا.

اردوغان یک بار از خطر جست و اگر اندکی درایت و عبرت اندوزی داشت، پا در همان باتلاق نمی گذاشت. او یک بار تا حد غرق شدن پیش رفت و با حمایت ایران، نجات یافت. اما گویا کم حافظگی و سفاهت، در کمین وی نشسته و این می تواند یک سیاستمدار را نابود کند.

انتهای پیام/